Βρέθηκα και σήμερα κοντά τους. Στην Κερατέα. Μαζί με τον Κώστα και τον Θανάση που ζει μέσα στην ένταση και την αγωνία για την έκδοση του δελτίου του. Όλο αυτό το διάστημα έμαθα πολλά κοντά τους. Είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου τι σημαίνει ανηφόρα πάνω σε μια σέλα, προσπάθησα να φωνάξω κοντά τους και να κορνάρω ρυθμικά για να τους ενισχύσω, έζησα με πάθος κάθε τους προσπάθεια με τον ιδρώτα να στάζει ποτάμι στα μέτωπα τους και στην ΙΕΡΗ φανέλα με τον δικέφαλο αετό. "Αυτός που γράφει στο blog σας πρέπει να είναι πολύ άσχετος με την ποδηλασία" έγραψε ένας επισκέπτης του site μας στις πρώτες ημέρες λειτουργίας του. Μου έδωσε δύναμη, με πείσμωσε. Έμαθα τη διαφορά ανάμεσα στο τοπικό πρωτάθλημα και στο πανελλήνιο, διαβάζω για το MTB, μαθαίνω για τα χρονόμετρα, ακούω για τους αγώνες με αμερικανικό σύστημα που θα γίνουν σε λίγες ημέρες στο Ολυμπιακό Στάδιο. Η πρώτη μου επαφή με το ποδήλατο ήταν πιτσιρικάς με ένα ροζ Mercier. Το καβαλούσα και γύριζα τα καλοκαίρια στη Βάρκιζα μαζί με φίλους. Το δικό μου ποδήλατο ήταν πρωταθληματικό. Όχι γιατί ήταν απλά Mercier αλλά γιατί είχα κολλήσει ένα αυτοκόλλητο της ΑΕΚάρας πάνω στο τιμόνι και όταν με ρωτούσαν οι φίλοι μου τους έλεγα ότι σε ένα παρόμοιο έμαθαν ποδήλατο ο Βάσκος και ο Λουλούκος. Τριαντακάτι χρόνια μετά από τα όσα σας περιγράφω είμαι παρέα με αθλητές της ομάδας που είχαν ζήσει εκείνες τις θρυλικές εποχές και μαζί τους προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να επαναφέρουμε την ΑΕΚ στην φυσική της θέση στην κορυφή της ελληνικής ποδηλασίας. Πολλοί μπορούν να μας ζηλεύουν, άλλοι μπορεί και να μας αντιπαθούν, δεν έχει σημασία εμείς είμαστε εδώ για να κάνουμε αυτό που πρέπει χωρίς να στεναχωρήσουμε κανέναν. Είναι θετικό ότι άνθρωποι της Ομοσπονδίας που κάποτε χλεύαζαν (και με το δίκιο τους) αναρωτώμενοι αν υπάρχει ποδηλατική ομάδα της ΑΕΚ, τώρα μας δίνουν συγχαρητήρια για την οργάνωση μας που φέρνει έναν νέο άνεμο αισιοδοξίας γενικότερα στον χώρο του αθλήματος. Ακόμη και αυτή η ιστοσελίδα που διαβάζετε αποτελεί κάτι το διαφορετικό, κάτι το ξεχωριστό, κάτι που έγινε για πρώτη φορά στον χώρο από ομάδα που ανήκει στην δύναμη της Ε.Ο.Π. (Ελληνική Ομπσπονδία Ποδηλασίας). Είμαστε ΟΛΟΙ μας πολλοί υπερήφανοι που αυτή η πράγματι κουραστική και επίμονη προσπάθεια η οποία απαιτεί ώρες δουλειάς έχει την σφραγίδα της ΑΕΚ. Με ενδιαφέρει πιά μετά από τόσα χρόνια έρωτα με τις ομάδες του Φάντρονκ και του Μπάγεβιτς, που ο Καραμπέρος τρέχει σαν σφεντόνα και ο Παπιομύτης φοράει τον δικέφαλο αετό στο στήθος τόσες δεκαετίες. Με ενδιαφέρει που άντεξε ο Γιάννης ο Αλεβίζος τόσα χρόνια μέσα στα ψέμματα και την ανυπαρξία των προηγούμενων διοικήσεων. Ξέρω ότι αυτά τα παιδιά πρέπει να δικαιωθούν. Δεν είμαι ο μάγος Χουντίνι ούτε τους υποσχέθηκα τίποτα παραπάνω από συνεχές ενδιαφέρον. Είμαι άρρωστος με την ΑΕΚ από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου από τότε που έβλεπα πιτσιρικάς τον παππού μου να κλαίει όταν έβαζε γκολ η Ενωση στους "κακούς". Τις καταβολές αυτές προσπαθώ να μεταδώσω και στα παιδιά μου. Τώρα ο μικρός βλέπει τον Ροβάκη και τον Μαλισιάνο και με ρωτά συνέχεια αν είναι άλλη ομάδα αυτή και γιατί δεν παίζει ο Σκόκο... Δειλά δειλά τον ανεβάζω στη σέλα του κίτρινου ποδηλάτου του με τις βοηθιτικές ρόδες και ελπίζω μια μέρα να μπορεί να τρέχει και αυτός σαν τον Καραϊσκο και να δείχνει φωτογραφίες στα παιδιά του σαν και αυτές που μου έδειχνε πριν από λίγες ημέρες στο σπίτι του ο Κώστας Φλώρος. Ζήτω η ΑΕΚ, ζήτω η ένδοξη ΑΕΚ του Γιώργου Τρανόπουλου.
Νίκος Αγγελίδης - έφορος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου