Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου; Μπα... Ποτέ για την ΑΕΚΑΡΑ μας δεν τελειώνει ο χρόνος... 'Ηρθε απλά το χτύπημα του κουδουνιού για την συνέχιση των αγώνων από άλλο μετερίζι... Μέρες παλεύω στο μυαλό μου για να γράψω τούτο το κομμάτι...
Μου είναι πολύ δύσκολο να αποχαιρετιστώ με τα παιδιά και την ομάδα που αγάπησα με όλο το πάθος της ψυχής μου... Σε αυτά τα τρία χρόνια περάσαμε στιγμές δύσκολες είναι αλήθεια - κυρίως λόγω των οικονομικών - αλλά και στιγμές μοναδικές που δεν μπορούσαν παρά να παραμένουν στην δική μου βιτρίνα της αγωνιστικής ενασχόλησης με την ΑΕΚΑΡΑ. Όταν λεώ αγωνιστική μην μπερδεύεστε δεν έγινα αθλητής τώρα στα γεροντάματα... Απλά κομμάτι αυτής της υπερήφανης και δοξασμένης ιστορίας που λέγεται Ποδηλατικό Τμήμα της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως... Τι να πρωτοθυμηθώ;;; Ένας αλεξιπτωτιστής έσκασε από το πουθενά και βρήκε μια ομάδα διαλυμένη με 5-6 αθλητές παρατημένους από την διοίκηση και φυσικά τον κόσμο που δεν γνώριζε καν ότι το ιστορικό τμήμα που έβγαλε τους μεγαλύτερους Πρωταθλητές Ελλάδος συνέχιζε να υπάρχει... Σε λιγότερο από έναν χρόνο από την ημέρα που η Ιωάννα, η Μαριάννα, η Λουίζα, η Δόξα και η Μαμά του λόχου η Ελπίδα μου παρέδιδαν ένα χαρτί με τα ονόματα των ανθρώπων που ασχολούνταν ή ανήκαν κάποτε στην κιτρινόμαυρη ποδηλατική ομάδα ανέβαινα εκείνη την ατελείωτη ονειρική ανηφόρα... Στο Καπαρέλι Βοιωτίας... Φτάνοντας στην Γραμματεία της ΕΟΠ εκεί στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα είδα πρόσωπα χαμογελαστά... Άντε βγάλατε πρωταθλητή Ελλάδος... Ήμουν σε απόσταση 50 μέτρων από τα παιδιά... Έτρεχα σαν μικρό παιδάκι μέχρι να φτάσω στον Δημήτρη Ροβάκη που είχαμε πάρει πριν λίγους μήνες από τον Παναθηναϊκό για να του ανακοινώσω ότι είναι πρώτος σε όλη την Ελλάδα στην κατηγορία του... Το Καπαρέλι την επόμενη χρονιά έγινε Κρήτη. Εκεί βγάλαμε 2 Πρωταθλητές Ελλάδος, τον Παναγιώτη Σκυλοδήμο στον Αγώνα Αντοχής Δρόμου και τον Λουκά Καταπόδη στο χρονόμετρο. Εκεί με άφθονες ρακιές και το κύπελλο στην Θάλασσα γιορτάσαμε έναν ακόμη συγκλονισιτκό θρίαμβος της Βασίλισσας της ελληνικής ποδηλασίας...
Δεν θα μακρυγορήσω άλλο... Θα θυμάμαι πάντα το χειροκρότημα στον κυρ Φώτη και την δύσκολη απόφαση να αλλάξουμε προπονητή μετά από 35ετία γιατί έπρεπε ρε γαμώτο να προχωρήσει η ομάδα. Απόφαση την οποία κάποιοι προφανώς και δεν μπόρεσαν να καταλάβουν...
Θα θυμάμαι πάντα την πρώτη μου γνωριμία με τον Νίκο τον Σταματιάδη έναν αθλητή υπόδειγμα και παράδειγμα για όλους μας
Θα θυμάμαι την 2η θέση του Παναγιώτη Σκυλοδήμου στον κόσμο - επιτυχία που δεν είχα καν ονειρευτεί...
Θα θυμάμαι τις κόντρες και το πείσμα μου για μια μεγάλη ΑΕΚ όπως και να έχει...
Θα θυμάμαι τους 4 αγώνες στη Νέα Φιλαδέλφεια μετά από 30 χρόνια...
Θα θυμάμαι το χαμόγελο των παιδιών όταν έφτασαν οι νέες εμφανίσεις από το Χόνγκ Κονγκ...
Θα θυμάμαι τα πάντα, στιγμές έντονες, στιγμές ενωσίτικης υπερηφάνειας για ένα τμήμα από τα λεγόμενα μικρά της ομάδας...
Η απόφαση για την ενεργοποίηση του Θανάση Δελαρόκα στην θέση του εφόρου ήταν καθαρά δική μου επιλογή... Και βάζω και στοίχημα για αυτό. Όλα θα πάνε καλά, καλύτερα... Είναι και πιο ψύχραιμος ο Θανάσης, δεν έχει την τρέλα τη δική μου και θα κρατήσει με τον πιο ιδανικό τρόπο τα ηνία ενός τμήματος που έγινε σύμβολο της ORIGINAL διοικητικής επανάστασης
Νίκος ΑγγελίδηςΥ.Γ. Τώρα θα είμαι κοντά σας ακόμη περισσότερο με το νέο θεσμικό μου ρόλο, οπότε μην χαίρεστε, δεν γλυτώσατε από τη μούρλια μου (χε,χε)
Like :))
ΑπάντησηΔιαγραφή