Αναμνήσεις από το προηγούμενο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα

Η αρχή έγινε και πρέπει να συνεχιστεί με την προσπάθεια όλων μας. Μετά τον αγώνα οι Ιταλοί με ρωτούσαν…σε ποια επαγγελματική ομάδα τρέχεις…. Τίποτα δεν έχουμε να ζηλέψουμε από τους ξένους αθλητές, αρκεί να υπάρξει θέληση, σωστός προγραμματισμός και επαναπροσδιορισμός των στόχων.

Πριν μπω σε λεπτομέρειες και περιγραφές από τους αγώνες, θα ήθελα να αφιερώσω το παρακάτω έπαθλο, της 5ης θέσης μου στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Δρόμου, σε όλη την ποδηλατική κοινότητα των Cyclist Friends, στους τραυματισμένους συναθλητές μας από τον Γύρο Αχαΐας, καθώς επίσης να αναφέρω και κάποιους ανθρώπους που στάθηκαν στο πλευρό μου, με υπομονή αφοσίωση, αγάπη και εκτίμηση.

Ας ξεκινήσω λοιπόν με την Diva, την αγαπημένη μου γυναίκα, την Αδελφή Ψυχή μου, η οποία τοποθέτησε σε δεύτερη μοίρα τις προσωπικές της ανάγκες και με βοήθησε με την μέγιστη διορατικότητα και πνευματικότητά της να ξεπεράσω τα δύσκολα εμπόδια που μου παρουσιάστηκαν, ειδικά, τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής μου.
Ο Μουμτζίδης Δημήτρης και ο Ξουρής Παναγιώτης που με την χαρισματική ευφυΐα τους, ανέτειλαν το σπορ της ποδηλασίας ως δημιουργικό αθλητισμό και όχι ως εμπορευματοποίηση προϊόντων.

Τον άνθρωπο που όπως χαρακτηριστικά λέω Πανταχού Παρών… δεν είναι άλλος από τον….Ramaaaaaaaa. Όλοι γνωρίζουμε την ευγένεια της ψυχής του και το πραγματικό ενδιαφέρων που δείχνει για τα προβλήματα των συνανθρώπων του.

Για την διαρκή υποστήριξη και καλή παρέα του Γεωργίου Ηλία, την οικογένεια του Γιαννικόπουλου Α, όπως επίσης και για την αξιολάτρευτη οικογένεια του Κολοτούρου Θ.

ΑΤΟΜΙΚΗ ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΗΣΗ
Η ατομική χρονομέτρηση είναι ένα δύσκολο αγώνισμα διότι πρέπει να εφαρμόζεις την υπομέγιστη έως και μέγιστη ισχύ των ποδιών σου για ένα συγκεκριμένο αλλά συνεχόμενο χρονικό διάστημα. Ο μόνος που μπορεί να σε πιέσει στο αγώνισμα αυτό είναι ο ίδιος ο εαυτό σου και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είσαι 100% έτοιμος προκειμένου να σου βγει η επίδοση. Το 100% σημαίνει ότι πρέπει να έχεις αυτοπεποίθηση υψηλή, άριστη ψυχολογία, την καλύτερη δυνατή φυσική κατάσταση και προπάντων ξεκούραστος.

Προσωπικά, εκπληρούσα σε μεγάλο βαθμό των συνδυασμό των παραπάνω παραγόντων, έτσι ώστε να καταφέρω να ξεδιπλώσω το πάθος μου για την διεκδίκηση ενός καλού αποτελέσματος. Πάνω στο χρονόμετρο ένιωθα τα πάντα στο σώμα μου να λειτουργούν υπέροχα και να υπακούν σε κάθε εντολή μου. Άψογη τεχνική στα κατηφορικά σημεία, στις στροφές, υψηλές περιστροφές 100-110 στις λίγες ευθειούλες και στις κατηφόρες ενώ στα ανηφορικά σημεία 80-90rpm προσπαθώντας να μην πέφτει η ταχύτητά μου κάτω από 40km/h.
Το μόνο αρνητικό ήταν ότι μετά τον Γύρο Αχαΐας υπήρχε ένα κενό 3 ημερών να προπονηθώ εξαιτίας των βροχών και του ταξιδιού, με αποτέλεσμα να νιώθω στον αγώνα ότι σκίζονταν τα πνευμόνια μου και ότι η καρδιά μου θα πετάγονταν απ’ έξω από το σώμα μου. Χαρακτηριστικό αφτού ήταν ότι μετά τον αγώνα παραπάταγα όταν σηκωνόμουν όρθιος για περίπου μισή ώρα.

Ο χρόνος μου ήταν 27΄.22΄΄ , έκτος στην κατηγορία μου Μ2 και δωδέκατος στην Μ1/Μ2 που ήταν κοινή. Είμαι ικανοποιημένος με αυτήν την επίδοση διότι ένας χρόνος μέσα στο 26 μπορεί να σε φέρει από τριάδα έως και εξάδα. Το 27΄.22΄΄ μου έδειξε ότι είμαι πολύ κοντά να τα καταφέρω την επόμενη χρονιά διότι:

1.Θα έχω πολύ καλύτερες επιδόσεις με δεδομένο ότι κάθε χρονιά χτίζεις την φυσική σου κατάσταση πάνω στην προηγούμενη. Αυτό σημαίνει ότι πέρυσι ξεκίνησα από το μηδέν, με 87 κιλά στην πλάτη μου και κυρίως με ένα ατροφικό και χειρουργημένο πόδι, ενώ τώρα ευελπιστώ κλείνοντας την φετινή σεζόν να ξεκινήσω από τα 72 κιλά και αρκετά βέβαια πιο δυνατός.

2.Η αγωνιστική ποιότητα των αγώνων που διοργάνωσε η ΠΕΠΑ φέτος ήταν αρκετά καλύτερη από τις προηγούμενες χρονιές και πιστεύω ότι την επόμενη χρονιά θα συνεχίσει ακόμα καλύτερα. Βέβαια εδώ πρέπει να διευκρινιστεί ότι οι αγώνες της ΠΕΠΑ δεν φτάνουν μόνο για να χτιστούν επιδόσεις ευρωπαϊκής εμβέλειας. Πρέπει να προστεθούν αγώνες υψηλού ανταγωνισμού από Ευρώπη, όπως και μικτούς αγώνες με τις κατηγορίες των Αντρών στην Ελλάδα αφού όπως αποδείχθηκε οι Μάστερς της Ευρώπης είναι πολύ πιο δυνατοί από την ελίτ των Αντρών μας.

3.Η εμπειρία των διαδρομών που έτρεξα με οδηγούν σε πιο συγκεκριμένη προπόνηση για την επόμενη χρονιά ξεφεύγοντας έτσι από την γενική προετοιμασία που έκανα φέτος. Αυτό και αν είναι πλεονέκτημα, να γνωρίζεις δηλαδή εξολοκλήρου την διαδρομή που θα αγωνιστείς.

ΑΓΩΝΑΣ ΑΝΤΟΧΗΣ
Οι αγώνες αντοχής στην ποδηλασία δρόμου, αποτελούν από την φύση τους ένα από τα πιο δύσκολα σπορ στην μακρόχρονη ιστορία του αθλητισμού. Στην πραγματικότητα ο τρόπος που τρέχουμε έναν αγώνα φανερώνει πολλά στοιχεία της προσωπικότητας μας, τα οποία τα διοχετεύουμε και στους ρυθμούς της ζωής μας, διαμορφώνοντας τις διαπροσωπικές σχέσεις μας. Κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω στην Orca μου και στήνομαι στην γραμμή εκκίνησης, σκέφτομαι ότι αυτός ο αγώνας είναι ο αγώνας της ίδιας μου της ζωής, για αυτό πρέπει να τον διεκδικήσω με πάθος, ρεαλισμό και αποφασιστικότητα.

Πάντα έλεγα ότι ένας πρωταθλητής δεν θα έχει επιτυχία αν εξαρτάται μόνο από το φυσικό του ταλέντο. Χρειάζεται εκτός από αυτό και καρδιά λιονταριού για να παλεύει, δύναμη ψυχής για να υπομένει και ώριμη σκέψη για να αξιολογεί. Επίσης θα έλεγα ότι για έναν αθλητή η επιτυχία δεν πρέπει να ορίζεται από την κατάκτηση κάποιας θέσης αλλά από την προσπάθεια που κάνει ανεξαρτήτως αν καταφέρει να πετύχει τον στόχο του. Η θέση 5ος, στην ουσία είναι ένας αριθμός που εύκολα ξεχνιέται. Αυτό που δεν ξεχνιέται όμως είναι η δυναμική της προσπάθειας που ξεκίνησε από τον περσινό Σεπτέμβριο και κορυφώθηκε με τον αγώνα του Πανευρωπαϊκού. Είναι βαθειά χαραγμένη στην καρδιά και στην ψυχή μου για αυτό και απολαμβάνω τώρα την μέγιστη ικανοποίηση, όχι του αποτελέσματος, αλλά ξαναλέω, της προσπάθειας.

Ας πάρουμε τώρα τα πράγματα από την αρχή.
Την επόμενη ημέρα μετά την ατομική χρονομέτρηση ένιωθα μία γλυκιά κούραση αλλά χωρίς όμως να με επηρεάζει σωματικά και ψυχολογικά. Βέβαια είχα και την Diva που με τα θαυματουργά χεράκια της ξεκούραζε τα πόδια μου με μασάζ.
Έτσι αποφάσισα να πάω να ποδηλατήσω στην διαδρομή του αγώνα αντοχής ( 27.5km ο κύκλος ) έχοντας σκοπό να κάνω δύο στροφές. Για καλή μου τύχη είχε σταματήσει να βρέχει, αλλά ο καιρός γενικά ήταν πολύ υγρός και ομιχλώδης.
Σε αυτήν την προπόνηση σχεδίασα την τακτική μου, δοκίμασα τους συνδυασμούς κάποιον πατημάτων και τελικά πήρα την μεγάλη απόφαση με ποιο πάτημα να τρέξω.
Θα σας φανεί κουφό αλλά αποφάσισα να τρέξω με 21-11. Το σκεπτικό ήταν να δουλέψω στις ανηφόρες αυστηρά με στροφές ( 39x21-19-18 κτλ ) και χρειαζόμουν το 11 για τις κατηφόρες ώστε να ρίχνω εκεί τις περιστροφές αφού υπάρχει λιγότερη αντίσταση μέσα στο γκρουπ, με αποτέλεσμα να κάνω οικονομία δυνάμεων.
Θα αναρωτηθείτε και θα πείτε γιατί με το 11 θα κάνεις οικονομία δυνάμεων μέσα στο γκρουπ. Γιατί από την μία η κατηφόρες ήταν αρκετά γρήγορες και από την άλλη η ταχύτητα του γκρουπ σε τέτοιες συνθήκες ξεπερνάει τα 80km, οπότε το 53x12 θα έπρεπε να το πηγαίνεις πάνω από 130rpm.
Η διαδρομή με την αυξομείωση των υψομετρικών της, καθώς και με την πολλαπλότητα των τεχνικών της σημείων, ήταν πολύ νευρική όπως χαρακτηριστικά είπε και το φαβορί των Ιταλών. Αυτό σημαίνει, ότι εκεί που την μία στροφή νιώθεις ότι πας περίφημα, στην επόμενη διαλύεις χωρίς να το περιμένεις.
Κατά τα άλλα ο κύκλος περνούσε από όμορφα σημεία μέσα από την φύση και συγκεκριμένα η Αλεξάνδρα είπε μία ωραία ατάκα πάνω σε ένα σχόλιο μου, όταν στο τέλος μίας κατηφορικής διαδρομής υπήρχε αριστερή στροφή και μία μεγάλη λίμνη στο πλάι του δρόμου…και είπα « ωχ, εδώ αν βρέχει με βλέπω μετά την στροφή για βουτιά…και η Αλεξάνδρα…ναι θα βρει η Orca το φυσικό της περιβάλλον».

Την επόμενη ημέρα έκανα μία στροφή στην διαδρομή. Εκεί στην αρχή της ανηφόρας και στα 100μ μπροστά μου, βλέπω δύο Ιταλούς να κάνουν και αυτοί την προπόνησή τους. Σκέφτομαι και λέω… ωραία θα έχω παρέα και επί τη ευκαιρία θα δω πως πάνε.
Ο ρυθμός στο τέμπο μου σε αυτές τις ανηφόρες ήταν 18-20km/h. Προσπαθώντας να τους πλησιάσω έφτασα και τα 27km/h. Όταν τους πλησίασα συνειδητοποίησα ότι αυτοί πήγαιναν τέμπο με 25km/h και μάλιστα συζητώντας ο ένας δίπλα στον άλλον.

Ωραία είπα από μέσα μου… Λαμπρά…

Τελικά βγάλαμε το κύκλο και οι τρεις μαζί συζητώντας για τον αγώνα και τους αντιπάλους. Τους εξήγησα, ότι ήταν η πρώτη μου συμμετοχή στην διοργάνωση αυτή και ότι είχα να τρέξω 15 χρόνια τέτοιους αγώνες, όπως επίσης και για το ατύχημα που μου είχε συμβεί. Κάποια στιγμή ο ένας από αυτούς ο μεγαλόσωμος έρχεται προς τα πίσω, μου πιάνει τον δεξί τετρακέφαλο με τα δάχτυλά του και μου λέει…εσύ είσαι δυνατός… Πραγματικά με αιφνιδίασε και έβαλλα τα γέλια γιατί το είπε με ένα αυθόρμητο και πολύ φιλικό τρόπο. Του απάντησα, λέγοντας του… εσείς είστε πιο δυνατοί από εμένα.

Η Αναστασία μου έκανε το τελευταίο μασάζ στις 09.00 το βράδυ της προηγούμενης ημέρας του αγώνα. Ήμουν σχετικά ήρεμος, αλλά κάθε τόσο υπήρχαν απόκρυφες στιγμές εκρηκτικής αδρεναλίνης όταν φτερούγιζε η σκέψη μου στην επόμενη ημέρα….
Ξύπνησα έξι το πρωί και το πρώτο που κοίταξα ήταν να δω πως είναι ο καιρός.
Τραβώντας την κουρτίνα αντικρίζω ένα χάος από κατάμαυρα σύννεφα… μην δίνεις σημασία λέω στον εαυτό μου, μέχρι της 09.30 που τρέχεις πιθανόν να έχει ανοίξει.
Έκανα κάποιες ασκησούλες ευκαμψίας και μετά κατέβηκα για πρωινό.
Στο μυαλό μου υπήρχε μία μικρή σύγχυση για το πώς θα κάνω ζέσταμα από την στιγμή που μπορεί να βρέξει και αυτό γιατί 500μ μετά την εκκίνηση ξεκινούσε η ανάβαση, ενώ δεν είχα πάρει μαζί μου εργόμετρο, λόγο επιπλέον βάρους στο αεροπλάνο.
Δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω την σκέψη μου και ακούω από το παράθυρο του εστιατορίου τον χαρακτηριστικό θόρυβο της δυνατής βροχής…
Εκνευρίστηκα, είχα γίνει κατακόκκινος από θυμό, λες και με ξεγέλασε ο Θεός ότι εκείνη την ημέρα θα είχε μόνο ήλιο…
Πλέον, οι υποθέσεις σε περίπτωση που βρέξει τι θα κάνω, εξαφανίστηκαν από το πεδίο του μυαλού μου. Αμέσως μετά σκέφτομαι όλους εσάς που είσαστε στην Ελλάδα, όπου το πραγματικό ενδιαφέρον σας και η ελπίδα με συνόδευσε στο Πανευρωπαϊκό της Τσεχίας.

Σύνθημα: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑΑΑΑΑΑ
Επαναπροσδιορίζω όλες τις λεπτομέρειες του αγώνα σύμφωνα με τις καινούργιες συνθήκες. Λιγότερο αέρα στα ελαστικά, μία καλή στρώση ειδικού λαδιού στην αλυσίδα για υγρές συνθήκες, ώστε να μην στεγνώσει στα μισά του αγώνα, αλλαγή τροφοδοσίας, μόνο jell περισσότερα σε αριθμό και περισσότερους υγρούς υδατάνθρακες, διπλός ρουχισμός, για το ζέσταμα με αδιάβροχο στην ανηφόρα, αρκετό θερμαντικό λάδι στα πόδια και για μποτάκια που ξέχασα να πάρω, έκοψε τις κάλτσες της η Αναστασία, για να μην βραχούν τα πόδια μου μέχρι την εκκίνηση.
Ήρθε η στιγμή της εκκίνησης. Φώναξαν τα ονόματα μας. Η Diva να μου βγάζει συνέχεια φωτογραφίες και εγώ να ρίχνω μια γρήγορη ματιά σε όλους τους αντιπάλους μου, για να ψυχολογήσω σε πρώτη φάση το πόσο νευρικοί είναι…
Κάποια στιγμή το βλέμμα μου συναντιέται με του καλού του Ιταλού, του χαμογελάω και αυτός με μια βαθειά ανάσα κοιτάζει μπροστά το τιμόνι του και κάτω.
Αμέσως κατάλαβα ότι αυτός ο αθλητής έχει υψηλές απαιτήσεις για αυτόν τον αγώνα και σίγουρα το στρες του δεν μπορούσε να το χαλιναγωγήσει.
Το ότι δεν γνωρίζεις τους αντιπάλους σου, εκτός από το μειονέκτημα για το που πρέπει να σταθείς στον αγώνα, έχει και ένα πλεονέκτημα, ότι έχεις λιγότερο άγχος
διότι δεν μπορείς να το προσδιορίσεις σε πρόσωπα.
Ο κριτής της UCI μας δείχνει με τα δάχτυλά του 1 λεπτό και σε λίγο αντηχεί η σφυρίχτρα του στα αυτιά μου…

Παναγία μου και Χριστέ μου βοηθήστε ψέλλισα και ο αγώνας ξεκίνησε.
Η εκκίνηση δεν ήταν γρήγορη λόγω βροχής αλλά ο ρυθμός από τα πρώτα χιλιόμετρα της ανηφόρας αυξάνονταν σταδιακά μέχρι που φτάναμε και τις ταχύτητες των 35-40km. Όλα αυτά χωρίς ντεμαράζ, απλά οδηγούσαν γρήγορα.
Από τα μισά της ανηφόρας και μέχρι το τέλος της, έφτασα να ποδηλατώ από 180-185 σφυγμούς, με σταθερή πορεία στα πρώτα 6 άτομα και πίσω βέβαια από τους Ιταλούς. Μάλλον θα τους συμπάθησα…
Έτσι τελείωσε η πρώτη μεγάλη ανηφόρα και από εκεί ξεκίνησαν τα χειρότερα. Ξεχύθηκαν οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί και κατέβαιναν τα κατηφορικά σημεία σε βρεγμένο και στενό δρόμο με 80-85km…ευτυχώς που δεν έτρεξαν στον γύρο Αχαΐας…
Στο δεύτερο μισό της πρώτης στροφής, συνεχίστηκε ο γρήγορος ρυθμός με πολλά ως επί των πλείστων αναγνωριστικά, αλλά αρκετά δυνατά ντεμαράζ. Εγώ προσπαθούσα και ήμουν πάντα μέσα στο παιχνίδι, πάντα στους πρώτους 6-10 αθλητές με οικονομία δυνάμεων εκμεταλλευόμενος το μικρό δισκάκι και τα τελευταία γρανάζια μου.
Μπαίνουμε στην δεύτερη στροφή και να η ανηφόρα πάλι μπροστά μας. Ο ρυθμός αυξήθηκε δραματικά και σε συνδυασμό πλέον με τα ντεμαράζ η ταχύτητα μας δεν έπεσε κάτω από 40km.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Ιταλοί, αλλά και οι περισσότεροι καλοί αθλητές ξεκινούσαν τα ντεμαράζ τους από την στιγμή που ο ρυθμός στην ανηφόρα ξεπερνούσε τα 40-42km.
Δεν κυνηγούσα μεμονωμένα ντεμάραζ, αλλά τους πρώτους αθλητές που κάλυπταν τις αποστάσεις αυτές και έτσι βρισκόμουν στις ανηφόρες μέσα στην εξάδα, με την λιγότερη δυνατή δαπάνη ενέργειας.
Όλοι οι αθλητές χρησιμοποιούσαν πλέον τους δίσκους τους στις ανηφόρες και χαιρόμουν για αυτό, γιατί εγώ με το μικρό δισκάκι αποταμίευα περισσότερες δυνάμεις από αυτούς.
Σε νευρικές διαδρομές ποτέ δεν πρέπει να χρησιμοποιείς όλη σου την δύναμη καταναλώνοντάς την με το μεγάλο δίσκο, όσο καλά και αν αισθάνεσαι, διότι κάποια στιγμή θα την πληρώσεις χωρίς να το περιμένεις.
Η Diva με περίμενε στην κορυφή της ανηφόρας για υδροδοσία μαζί με τους Ιταλούς «εξασκούσε τα Ιταλικά της» . Της είχα πει ότι θα κρατάει στο ένα χέρι ένα παγούρι υδατάνθρακα και στο άλλο νερό, ενώ εγώ θα της φώναζα τι θα ήθελα από τα δύο την στιγμή εκείνη.
Κατάφερα και στην δεύτερη στροφή να ανέβω την ανηφόρα με τους πρώτους αθλητές και η Diva όλο χαρά όταν ψάχνοντας με το βλέμμα της με αντικρίζει στην κορυφή του γκρουπ, απλώνει τα δύο χέρια της ψηλά με την υδροδοσία και μου φωνάζει τι θέλω…Νερόοοοο απάντησα.
Στην υπόλοιπη στροφή το μοτίβο του αγώνα δεν άλλαξε. Αρκετά ξεκολλήματα 5-6 ατόμων στα οποία βρισκόμουν και εγώ, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο του ρυθμού μου, σκεφτόμενος κάθε φορά να είμαι έτοιμος για το σκληρό παιχνίδι που παίζονταν κάθε φορά στην ανηφόρα.
Ο σκοπός μου ήταν γενικά να αποκτήσω τον σεβασμό του γκρουπ. Το σεβασμό τον αποκτάς όταν δείχνεις στους αντιπάλους με τις ικανότητές σου, ότι είσαι ένα από του διεκδικητές του τίτλου. Έτσι συμβαίνει στους μεγάλους αγώνες.
Μπαίνοντας στην τρίτη στροφή είπα στον εαυτό…Λουκά ήρθε η πιο δύσκολη ώρα του αγώνα, πρέπει να αντέξεις με τους πρώτους στην ανηφόρα… γιατί ήξερα ότι θα γίνει εκεί το μεγάλο ξεκαθάρισμα.

Και έτσι έγινε!
Οι βοηθοί των καλών αθλητών ξεκίνησαν δίνοντας πολύ γρήγορο τέμπο από 40km και άνω και περίπου στα μισά της ανάβασης ξεκίνησαν οι πάρα πολύ δυνατές επιθέσεις με αλλεπάλληλα ντεμαράζ. Γίνονταν ντεμαράζ στο ντεμαράζ ξανά και ξανά και ξανά…
Υπήρξαν κάποιες στιγμές που η καρδιά μου ξεπερνούσε τους 195 σφυγμούς σε διάρκεια χρόνου και από την υπερβολική πίεση ένιωθα το δέρμα του πρόσωπό μου να τεντώνει και να μυρμηγκιάζει. Χριστέ μου βοήθα να αντέξω έλεγα νοερά….
Σε εκείνη την στροφή, στην περιοχή του δάσους, όπου η κλίση έπεφτε κάπου στο 3%, και λίγο πριν το τελευταίο ντούρο της ανάβασης, πιάσαμε σε ταχύτητα το περίφημο 51km/h. To αναφέρω έτσι γιατί μετά τον αγώνα πολυσυζητήθηκε.
Μέχρι το τέλος της ανηφόρας είχαμε μείνει 13 αθλητές. Η Αναστασία πάλι συγκινημένη ζητωκραύγαζε όταν με είδε για άλλη μια φορά στο πρώτο γκρουπ και ρωτώντας με τι θέλω να πιω…δεν μπορούσα πλέον να απαντήσω…απλά κοίταζα επίμονα με τα μάτια μου το παγούρι που ήθελα και αυτή το καταλάβαινε.
Παρόλο που η ανηφόρα πήγε αρκετά γρήγορα οι προσπάθειες δεν σταμάτησαν εκεί. Συνεχίστηκαν σε όλο τον κύκλο δεκάδες ντεμαράζ και ξεκολλήματα με αποτέλεσμα να μπούμε στην ανηφόρα της τελευταίας στροφής με ένα Πολωνό και ένα Ιταλό ξεκολλημένους στα 100μ μπροστά μας.
Δεν μπορώ να περιγράψω και την πίεση της τελευταίας ανηφόρας όταν βλέποντας το Φαβορί των Ιταλών να καταρρέει από τις δυνατές αντεπιθέσεις των Τσέχων και των Ουκρανών προκειμένου να πιάσουν τους ξεκολλημένους.
Ανεβήκαμε την κορυφή 6 αθλητές με επιπλέων δύο λίγο πιο πίσω μας και τους δύο προπορευόμενους λίγο πιο μπροστά μας.
H Diva πλέον με δάκρυα στα μάτια μου φώναζε ενθαρρύνοντας με να συνεχίσω το ίδιο καλά όπως πήγαινα. Εκείνη την στιγμή ανατρίχιασα τόσο πολύ από την συγκίνηση σαν να ξύπνησε ένας γίγαντας μέσα μου.
Στις τελευταίες ανηφόρες, πριν την κατηφόρα του τερματισμού, είχαμε πλησιάσει αρκετά τους δύο ξεκολλημένους. Εκείνη την στιγμή ένας Βέλγος σηκώθηκε και με ένα δυνατό ντεμαράζ απομακρύνθηκε από εμάς, πλησιάζοντας ακόμη περισσότερο τους πρώτους, αλλά χωρίς να μπορεί τελικά να τους πιάσει.

Είμαστε πλέον στα τελευταία 5km και βλέποντας ότι το γκρουπ μου δεν μπορούσε να αντιδράσει στην προσπάθεια των τριών μπροστά, πήρα την απόφαση πριν τελειώσει η ανηφόρα και έκανα το ντεμαράζ της ζωής μου.
Πιάνω μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τον Βέλγο και συνεχίζοντας με τον Βέλγο από πίσω μου, πιάνω και τους άλλους δύο μπροστά.
Ξεκινήσαμε κάνοντας ένα ομαδικό έχοντας το υπόλοιπο γκρουπ στα 70-100μ πίσω μας. Εκείνη την στιγμή μου μύρισε μετάλλιο. Χρειαζόμαστε άλλο 1km ανάβασης και άλλα 2km κατηφόρας με στροφές για να τερματίσουμε.
Λίγο πριν την κατηφόρα, έσπασαν οι αλλαγές μας από την κούραση, με αποτέλεσμα να μας πλησιάσουν οι υπόλοιποι αθλητές από πίσω και να μας πιάσουν στο τελευταίο χιλιόμετρο.
Αμέσως τότε ένας Πολωνός από το πίσω γκρουπ, κάνει ντεμαράζ και απομακρύνεται λίγα δευτερόλεπτα μπροστά μας, τον οποίο των καταδιώκαμε χωρίς ιδιαίτερα γρήγορο ρυθμό ώσπου φτάσαμε σε ένα δυνατό σπριντ με πολλές αγκωνιές και κεφαλιές κατάφερα να βγω 5ος .
Μπράβο αυτό είναι σούπερ, αυτό είναι φαντάστικο…
Αυτά ήταν τα λόγια του Πάβελ αμέσως μετά τον τερματισμό μου, ενώ η Αναστασία ήρθε τρέχοντας και με αγκάλιασε σφιχτά, νιώθοντας δικαιωμένη που βγήκαμε νικητές, ξεπερνώντας ενωμένοι όλες τις αντίξοες συνθήκες που μας παρουσιάστηκαν τα προηγούμενα 3 χρόνια.
Ακριβώς μπροστά μου στην τέταρτη θέση τερμάτισε ο Ιταλός που την προηγούμενη ημέρα μου είχε αναφέρει την ατάκα ότι είμαι δυνατός πιάνοντάς το πόδι μου. Ήταν στεναχωρημένος γιατί έχασε για λίγα εκατοστά την τρίτη θέση, αλλά αυτή είναι η ποδηλασία όπως λέει και ο Πάβελ.

Οι Ιταλοί ήρθαν και μου έσφιξαν το χέρι και αφού φωτογραφηθήκαμε μαζί, άρχιζαν να με ρωτούν σε ποια επαγγελματική ομάδα τρέχω, διότι δεν με έχουν συναντήσει σε άλλους αγώνες… Η δεύτερη ερώτησή τους ήταν αν θα τρέξω στο παγκόσμιο πρωτάθλημα τον Αύγουστο…
Δυστυχώς δεν είχα τις απαντήσεις που θα περίμεναν να ακούσουν…
Το ταξίδι μας στην Τσεχία ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία γεμάτη από δυνατά συναισθήματα. Η παρέα του Δημοσθένη, της Αλεξάνδρας, του Κόκκινου και του Μπούτσια ήταν ανεκτίμητη και τους ευχαριστούμε πάρα πολύ για αυτό. Περάσαμε όμορφα μαζί τους και για αυτό μας έλειψαν όταν έφυγαν.
Του χρόνου οραματίζομαι μία πολυπληθέστερη και πιο οργανωμένη αποστολή στον δρόμο για το Πανευρωπαϊκό.
Πραγματικά η εμπειρία αυτή αξίζει, διότι θα ζήσετε την ποδηλατική κουλτούρα σε όλο της το μεγαλείο και όχι όπως το βιώνουμε εδώ στην Ελλάδα τις περισσότερες φορές.
Όταν θα αντικρίσετε στις μεγάλες κατηγόριες τους αθλητές, από 60-65-70-75 χρονών, ως προς τον τρόπο που αγωνίζονταν και το πώς δάμαζαν τον εαυτό τους πάνω στα βουνά, θα αλλάξετε γνώμη ακόμη και για αυτά που χαρακτηρίζεται στάνταρ της ζωής σας.
Υπάρχει τεράστια ομορφιά και πληθώρα πραγμάτων που τα χάνουμε ζώντας μέσα σε στερεοτυπικές καταστάσεις.
Για αυτό λοιπόν φίλοι μου, τα Πάντα Όλα Γίγαντες όπως λέει και o marevit για να ενώσουμε τις ιδέες μας, τις πρωτοβουλίες μας, τις γνώσεις μας, τις σκέψεις μας για ένα καλύτερο και ασφαλέστερο επίπεδο ποδηλασίας στην Ελλάδα.

ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΤΑΠΟΔΗΣ