Αντίο Θέμη... Έφυγε μια ηρωική μορφή της ΑΕΚ

ΕΣΙΓΗΣΕ ΤΟ «ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΣΑΛΙ»

Το Ματωμένο Σάλι δεν θα ξανακουστεί. Ο εμπνευστής και δημιουργός του άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 του Μάη 2009 αφού ταλαιπωρήθηκε για αρκετό καιρό μπαινοβγαίνοντας στα νοσοκομεία. Ο Θέμης Σταυρόπουλος αγαπήθηκε όσο λίγοι από τους φιλάθλους της ΑΕΚ. Με το ανεπανάληπτο ύφος του απαγγέλλοντας το ποίημα του Αλέξανδρου Πούσκιν «Ματωμένο Σάλι» διασκευασμένο κατάλληλα από τον ίδιο, πότε στις κερκίδες του σταδίου της Νέα Φιλαδέλφειας, πότε στα αεροπλάνα, στα λεωφορεία και στις συγκεντρώσεις των κιτρινόμαυρων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, πάντοτε χρωμάτιζε με χιούμορ τη ζωή μας και ήταν ο δικός μας άνθρωπος, που όλου θέλαμε να ήταν στην παρέα μας. Σε εμάς που τον ξέραμε και τον ζήσαμε στις κιτρινόμαυρες εκδηλώσεις άφησε ένα τεράστιο κενό, αφού ήταν και στα δύσκολα και στα εύκολα το κερασάκι στην τούρτα της γιορτής. Ο Θέμης αγάπησε όσο τίποτε άλλο την ΑΕΚ. Μ’ αυτήν πορεύτηκε, μ’ αυτήν μεγάλωσε και μ’ αυτήν κοιμήθηκε. Η κιτρινόμαυρη μαζί με την Ελληνική σημαίες που τον σκέπασαν θα τον συντροφεύουν για πάντα. Εκεί στις γειτονιές των αγγέλων θα συνεχίσει να χαρίζει το γέλιο με το «Ματωμένο Σάλι» του και «τα παιδιά του» θα σιγοντάρουν με τις αξέχαστες ατάκες την ώρα της απαγγελίας.
Θέμη, Αιωνία σου η μνήμη!
Ηρόδοτος Χρυσάνθου
Ο Παγκυπριώτατος

Αυτό είναι το θρυλικό ποιήμα του ΑΘΑΝΑΤΟΥ Θέμη Σταυρόπουλου. Έγραψε ιστορία στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών της ΑΕΚ

ΤΟ «ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΣΑΛΙ»
Όταν γλύκαινε ακόμη την ζωή μου η ελπίδα
σαν τρελλός αγαπούσα μια ξανθή Ελληνίδα ,
που μου είχε τον νου μου η ματιά της πλανέψει
και τους πόθους μου αρπάξει και τα νιάτα μου κλέψει .
Με παλιούς μου συντρόφους , μια βραδιά εγλεντούσα
και στο γλέντι να σβύσω τον καημό μου ζητούσα ,
όταν ένας Εβραίος πονηρά με κοιτάει
και μου λέει κρυφα :”η Ρωμηά σ’ απατάει” .
Του πετάω φλουριά , μου θολώνει το μάτι ,
καβαλλάω ευθύς το γοργό μου το άτι
και στο σπίτι της τρέχω , στη μικρούλα φωλιά της
όπου είχα περάσει γλυκές νύχτες σιμά της .
Με τα μάτια θολά , μα τον νου φλογισμένο
σπω την πόρτα κι ευθύς μες στην κάμαρα μπαίνω .
Και στου λύχνου το φως που σιγά τρεμοσβούσε
η ξανθή Ελληνίδα , έναν άλλον φιλούσε .
Τους αδράχνω τους δυο με τ’ αντρίκιο μου χέρι
και το φίλημα κόβει τ’ αργυρό μου μαχαίρι .
Κι η ξανθιά Ελληνίδα με ντροπή χλωμιασμένη
εκυλίστη στο πάτωμα κάτω , σφαγμένη .

ΔΙΑΣΚΕΥΗ – ΑΠΟΔΟΣΗ : Θέμης Σταυρόπουλος

*** Στη φωτογραφία ο Αλεξάντερ Πούσκιν δημιουργός του ποιήματος που διασκεύασε με τόση επιτυχία και χιούμορ ο δικός μας Θέμης...